Saddam
Stel dat de schoenen van Saddam - die hij aan had toen zijn doodvonnis werd uitgesproken - over 25 jaar op een veiling in Waddinxveen worden aangeboden.
Schrik niet: voor een bedrag van 25.000 euro. En je weet dat dat paar in Bagdad minstens het tienvoudige oplevert. Tja, wat doe je dan?
Ik heb ze vandaag in de prullenmand gedaan die lekkere stappers van me, maar de zak gaat helaas pas donderdag de straat op. Juridisch gezien betekent dat ze nu nog steeds van mij zijn. Op straat zijn ze pas van de staat, en eigenlijk mag een dakloze of illegaal ze dan dus ook nog niet "stelen".
Stel dat jij als Amerikaans soldaatje belast bent met het beheer van het vuil. Alles wordt gescand, geregistreerd en driedubbelovergehaald, want je weet maar nooit of er chemische wapens in - bij voorbeeld - een schoenzool verstopt zitten. Wellicht wordt je wel Ridder in de Orde van de Amerikaanse Buffel als je met gevaar voor eigen leven dit voorwerp ontvreemd om het eigenhandig te onderzoeken. (Want de CIA is toch niet te vertrouwen.)
Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: De zoon van die soldaat trouwde met een meissie uit Waddinxveen. En de vader ging dood, omdat een plaatselijke junk in Michigan geld nodig had. Afijn, u snapt het al...
Ik ben blij dat ik die schoenen eindelijk zo ver heb afgetrapt dat ze bij het vuil mogen. Repareren is echt niet rendabel, zelfs niet in de derde wereld. Met dank aan de gulle gever die ze ooit aan mij, arme sloeber, schonk. En maar bidden dat er geen dakloze, CIA-er of andere gek mee vandoor gaat. Want ze zijn echt op.